column Rob van de Pas:Onbewust onbekwaam

Zin en onzin over coaching
Ik zal het maar direct eerlijk duiden, dit wordt geen leuk obligaat stukje qua mijn tweemaandelijkse bijdrage aan het business magazine nhzaken. Integendeel, ik ga in deze editie de kachel aanmaken met het fenomeen coaching. Althans, niet zozeer met het fenomeen zelf, maar wel met sommige uitvoerders van coaching. Twijfelachtige randfiguren, manisch-depressieve zweefteven en holistische wichelroedelopers hebben het vak van coaching namelijk voor een deel gekaapt en zich middels baarlijke-nonsens-websites op de digitale snelweg gepositioneerd. Niet meer weg te krijgen dus. Feitelijk zijn het meelijwekkende, geestelijke kwakzalvers, die vanuit quasi wetenschappelijke dundrukjes hun pseudo wijsheden aan ons opdringen. Ze zijn vooral lachwekkend als ze ongevaarlijk zouden zijn. Maar dat laatste is dus helaas niet het geval. In mijn eigen praktijk ben ik de laatste maanden meerdere keren geconfronteerd met psychopathische prutsers, die van coaching een soort therapie hebben gemaakt. Compleet met Tibetaanse wierook, kruidenthee en aanraking van plastic Boeddhabeelden. Als je in een dergelijk therapeutische coaching traject van de regen in de drup wilt geraken, moet je vooral dat soort obscure private zolderkamertjes blijven bezoeken. Via het trapgat met nat wasgoed, naar de tweede verdieping in het rijtjeshuis ergens in VINEX-wijk 3 onder de rook van Zoetermeer. Meer ga ik niet verklappen, maar dan heeft u een beetje het idee hoe onze Hollandse Stonehenge-aanhangers opereren binnen mijn vakgebied. Ik weet het, ik speel op man, maar bij dit soort figuren schieten de veters echt spontaan uit mijn Van Bommels en wil ik er alleen nog maar met een volledig gestrekt been in. Aanpakken die charlatans. Ik pleit dan ook voor een directe invoering van een beschermde titel voor het serieuze deel van onze beroepsroep. Een verplichte accreditatie kan daarbij zeker tot de mogelijkheden behoren.
Maar wat is nu eigenlijk professionele coaching? In 2004 heeft een werkgroep binnen mijn beroepsorganisatie, de NOBCO, een poging gedaan om een bruikbare definitie voor het begrip coaching op te stellen. Ik citeer: “Coaching is een gestructureerd en doelgericht proces, waarbij de coach op interactieve wijze de gecoachte aanzet tot effectief gedrag door: 1. Bewustwording, verantwoordelijkheidsbesef en persoonlijke groei; 2: het vergroten van zelfvertrouwen; 3: het exploreren, ontwikkelen en toepassen van eigen mogelijkheden. Coach en gecoachte nemen ieder hun verantwoordelijkheid voor het proces.” De definitie omschrijft in de eerste zin voornamelijk het ‘wat’ van coaching. De drie punten gaan over het ‘waartoe’. De laatste regel geeft de belangrijkste uitgangspunten en voorwaarden aan en drukt impliciet ook de gelijkwaardigheid van coach en gecoachte uit. Een definitie die de belangrijkste elementen en kans op succes in zich verenigt.
Coachen is een manier van zijn. Het is niet zomaar een techniek, die uit de kast van worden getrokken en onder bepaalde voorgeschreven omstandigheden dogmatisch moet worden toegepast. Het is een manier van managen, een manier van mensen tegemoet treden, een manier van denken, een zijnswijze. Lang leve de dag waarop de term coachen geheel uit ons taalgebruik is verdwenen, want dan wordt het gewoon dé manier om op het werk, privé of elders met elkaar om te gaan.
Rob van de Pas
Senior trainer-coach
r.vandepas@kennethsmit.com

Artikel geplaatst op: 02 mei 2017 - 17:03

Gerelateerd

Delen